آرزوهای یک پسر تنها و یتیم

روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت

زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم

آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت

 روز ميلاد ، همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد

عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد

واژه خسته ُکه يک روز کبوتر شد و رفت

حرفهاي ما هنوز ناتمام

تا نگاه مي‌كني :

وقت رفتن است

 باز هم همان حكايت هميشگي !

پيش از آن كه با خبر شوي !

لحظه عزيمت تو ناگزير مي‌شود

 آي

اي دريغ و حسرت هميشگي

 ناگهان

چقدرزود

دير مي‌شود

گنجشک

 پر

کبوتر

 پر

مادر

 پر

من

 پر

باز آمدم كه شكوه كنم از غم فراق

وز بانگ ناله، روح ترا با خبر كنم

مادر! غم تو همنفسم شد بجای تو

با اين غم بزرگ ، چه خاكی بسر كنم؟

جان پسر فدای تو، ای مادر عزيز

كی دانی از فراق ، چها بر پسر گذشت؟

هر لحظه ای كه در غم مرگت ز ره رسيده

با سوز آه آمد و با چشم تر گذشت

باز آمدم بپرسش حال تو ای اميد

ای مادری كه هر نفسم گفتگوی تست

باز آمدم كه بوسه زنم برمزار تو

ای مادری كه هر نفسم گفتگوی تست

مادر! بخواب خوش ، كه زيادم نميروی

جانم فدای تو ، منزل مباركت

مادر بخواب ، كعبه ی من خاك كوی تست

قربان خاك كوی تو ، منزل مباركت

وقتی ز دست ما و نماند از برای ما

غير از غمی ، شكسته ودلی، جان خسته ای

تو مرغ جاودان بهشتی شدی ولی

داند خدا كه پشت پسر را شكسته ای